KIEJSTUT BEREŹNICKI – MOTYWY PASYJNE

KIEJSTUT BEREŹNICKI – MOTYWY PASYJNE
Artysta urodził się w 1935 r. w Poznaniu. Malarz, rysownik, profesor Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. W 1958 r. ukończył studia na Wydziale Malarstwa w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Gdańsku, uzyskując dyplom w pracowni profesora Stanisława Teisseyre’a. W macierzystej uczelni, z którą związany był od 1960 r., prowadził od 1982 r. własną Pracownię Malarstwa na Wydziale Malarstwa i Grafiki. W latach 1981-84 obejmował stanowisko prorektora. W 1984 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, 10 lat później profesora zwyczajnego. Laureat licznych nagród (m.in. Nagroda im. Piotra Potworowskiego – 1962, Nagroda Ministra Kultury i Sztuki – 1971, 1977, 1985, 1991), wyróżnień i odznaczeń państwowych (Złoty Krzyż Zasługi – 1969, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 1985). Uczestniczył w licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą, m.in. w Paryżu, Kassel, Sao Paulo, Tokio, Tel Awiwie, Skopje, Istambule, Houston, Moskwie, Berlinie, Nancy, Rostocku, Budapeszcie, Bukareszcie, Atenach, Lizbonie, Madrycie.
W dialogu z dawnym malarstwem europejskim artysta wypracował indywidualną, rozpoznawalną poetykę obrazowania, której pozostał wierny do dzisiaj. Na przestrzeni kilkudziesięciu lat konsekwentnie, wciąż na nowo, podejmował ulubione tematy związane z martwą naturą, scenami figuralnymi we wnętrzu, procesjami czy przedstawieniami chrystologicznymi, tworząc swego rodzaju cykle malarskie.
Prezentowane na obecnej ekspozycji obrazy – operując charakterystyczną dla artysty formułą uproszczonej, syntetycznej stylizacji – przedstawiają zastygłe w ponadczasowym trwaniu, przesycone symboliką i nostalgiczną zadumą sceny pasyjne, dotykające swym głęboko uniwersalnym przesłaniem. Sam artysta potrzebę wypowiedzi poprzez podejmowanie wątków religijnych wyjaśnia w następujący sposób: „Nie uprawiałem i nie uprawiam tzw. sztuki religijnej […] Motywy religijne mają dla mnie znaczenie uniwersalne, odzwierciedlają w możliwie pełny sposób dramat losu ludzkiego. Są kanwą, na której mogę snuć opowieść o ludzkim cierpieniu, przemijaniu, śmierci, współczuciu etc. Chrystus jest dla mnie bardziej Człowiekiem niż Bogiem, a Jego dramat – dramatem ludzi, wszystkich ludzi”.

Prezentowane na wystawie prace pochodzą z prywatnej kolekcji Małgorzaty i Pawła Łydka.
Wystawa czynna do 4 kwietnia 2018 r. w Zamku Królewskim w Sanoku.

Oprac. Dorota Szomko-Osękowska

Kiejstut Bereźnicki, Opłakiwanie, 2010 r. Fot. Dariusz Szuwalski