MARCIN SAMLICKI (1878-1945) Bochnia – Paryż – Krzemieniec MALARSTWO ZE ZBIORÓW Muzeum im. Stanisława Fischera w Bochni

Stowarzyszenie ODIN 
Biuro Wystaw Artystycznych w Sanoku 
Muzeum Historyczne w Sanoku 

zapraszaję na otwarcie wystaw

MARCIN SAMLICKI (1878-1945)
Bochnia – Paryż – Krzemieniec
MALARSTWO ZE ZBIORÓW
Muzeum im. Stanisława Fischera w Bochni

oraz

SPOTKANIA W KRZEMIEŃCU
wystawa poplenerowa

Wernisaż odbędzie się w Sali Gobelinowej sanockiego zamku
1 października (czwartek) o godz. 18:00

Wystawa MARCINA SAMLICKIEGO czynna do 31 października
na poddaszu sanockiego zamku
Wystawa SPOTKANIA W KRZEMIEŃCU czynna do 31 października
w salach BWA w Sanoku, Rynek 14

MARCIN SAMLICKI urodził się 23 października 1878 r. w Bochni. Ukończył studia na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowniach Józefa Unierzyskiego i Józefa Mehoffera. Uczestniczył w kursach krajobrazu organizowanych przez Jana Stanisławskiego. Odbył artystyczne podróże m.in. do Wiednia, Włoch, Monachium, Berlina, Drezna, Brukseli, Antwerpii, Londynu. W 1911 r. wziął udział w wystawie Niezależnych. Do kręgu jego znajomych należeli: Stanisław Witkiewicz, Stefan Żeromski, Władysław Reymont. Z Jackiem Malczewskim pozostawał w wieloletniej przyjaźni. W 1912 r. wyjechał do Paryża, gdzie kontynuował naukę malarstwa w Académie de la Grande Chaumière. Przewodnikiem po artystycznej stolicy świata był Władysław Ślewiński, którego twórczość wywarła na nim silne wrażenie. Samlicki należał do bohemy paryskiej, obracał się w kręgu polskich malarzy emigracyjnych. Wśród grona jego najbliższych byli m.in. Olga Boznańska i Tadeusz Makowski, którego portret namalował w 1920 r. Ważne miejsce w jego twórczości zajmowała publicystyka i krytyka sztuki. Opisywał życie artystycznego Paryża w kilku pismach polskich. Nie pozostawał obojętny na nowe kierunki i prądy w sztuce. Zafascynowany twórczością Paula Cézanne’a i Henriego de Toulouse-Lautreca odkrywał relacje geometrycznych kształtów przedstawianej rzeczywistości. Najczęściej malował pejzaże i portrety. Uprawiał również grafikę – drzeworyt i suchę igłę. Brał udział w wielu wystawach. Trudności finansowe, brak stabilizacji, tęsknota za rodziną powodowały, że –  pomimo fascynacji – nie czuł się w Paryżu dobrze. Podczas I wojny światowej został internowany w obozie na południu Francji. W 1928 r. powrócił do kraju i zamieszkał w Bochni. Malował pejzaże miasta i najbliższych okolic. Jednym z ulubionych miejsc był Krzemieniec. W 1931 był jednym z inicjatorów Grupy Dziesięciu. Był współtwórcą kabaretu Zielony Balonik w krakowskiej Jamie Michalika. Od 1936 r. wykładał na ASP w Krakowie. Zginął w Bochni tuż po zakończeniu II wojny światowej, rozjechany przez samochód żołnierzy radzieckich. Dzisiaj w tym miejscu znajduje się obelisk poświęcony pamięci artysty. Pośmiertna wystawa jego prac odbyła się w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie w 1946 r. Wystawa monograficzna artysty została zorganizowana w Muzeum im. prof. Stanisława Fischera w Bochni w 1995 r.

Relacja z wernisażu wystawy MARCINA SAMLICKIEGO na sanockim zamku.